داشتم فکر می کردم زندگی  اگه این جوری نبود چه جوری بود؟بهتر از این یا بد تر؟
ذهنم به نوشتن نمی رود!

---

زندگی من به نظرم همانقدر غیر طبیعی نامعلوم
و باور نکردنی میاید که نقش روی قلمدانی که با
آن مشغول نوشتن هستم گویا یک نفر نقاشی
مجنون وسواسی روی جلد این قلمدان را کشیده
اغلب به این نقش که نگاه می کنم مثل این است
که بنظرم آشنا میاید.شاید برای همین نقش است
شاید همین نقش مرا وادار به نوشتن می کن 

                                                                                                   (صادق هدایت)

---

 

    در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد

و میتراشد.

    اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين

دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند

و اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان

سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر

هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط

شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس

که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد

میافزاید

                                                                                                  
                                                                                                 

  (صادق هدایت)

لبخند زیبایی داشت ۱۲  یا شاید ۱۳ ساله
با روسری رنگی و گل سر براقی که با لای سر داشت
می خندید زیبا بود و معصوم........
دختر دست فروش سر چهار راه رو می گم
نگران معصومیتش شدم...!

بعضی ها  انگار واقعا خودشونم با ورشون شده اون چیزی رو که در ظاهرشون نشون می دن...!

جرم ما کدوم عمل نا کرده ماست.....!

به ذهن های گرسنه و شکم های سیر فکر می کنم تضاد بدیه.....!

اندیشه مکن که شانه هایت سنگین شود
اندیشه مکن که از کشیدن بار دیگران نا توانی
در شگرف می مانی ازنیروی خویش
در شگرف می مانی که به رغم ضعف خویش چه مایه توانایی
                                                                                          (شاملو)
                                                                                          

---

در این آوار هیاهو ها و فریاد ها
مبهوتم از سکوت خویش...!